22 mei Praise the Lord

Het gemak van een keuken bij de hand is luxe. Koffiezetten, gasfornuisje en potten en pannen. Sharol en ik vertrokken samen, maar net daarvoor kwam er een wat gehaaste jongen aanfietsen. Hij had hier een klein stukje vandaan zijn tentje in het bos opgezet, want hij wist niet zeker of het hier open was. Lekker slim, dachten we. Dan ga je toch eerst even kijken?

Hij friste zich wat op en we reden met z’n drieën weg. We bleven niet lang met bij elkaar. De jongen zetten het op een fietsen, ik daarachter en Sharol kwam later. Het valt nooit zo mee om in bergachtig gebied samen op te fietsen.

Het was zondag en ik ben toch gewend om naar een kerk te gaan. Rond half elf stapte ik op goed geluk de Free Christian Church binnen. Zo’n 60, wat oudere blanke mannen en vrouwen waren bijeengekomen. De bijbelstudie was gaande. De voorganger was zo enthousiast over zijn Lord aan het vertellen dat hij bijna struikelde over zijn eigen woorden en naar adem snakte. Ik dacht: die zakt straks hier in elkaar. Maar hij hield het vol. 
Even later begon de kerkdienst. Maar voorafgaand werd er wat handen geschud en ik maakte een praatje met de broeder met de collecteschaal. Hij vond het fijn dat ik er was. Er volgde een paar country-achtige gospelsongs door een koortje van wat dames, een gitaar, orgel en een piano. Het klonk prima. Iemand kwam naar voren en vroeg of er voor iets gebeden kon worden. Ik kon niet verstaan waarvoor. De halve kerk liep naar voren, sommige strompelt, en gingen om haar heen staan. Toen riep de broeder van de collecteschaal luid: “En we gaan ook bidden voor die jongeman achter in de zaal. Dat hij veilig mag aankomen in Portland!” Het gebed was een kakofonie van geluiden en kreten door elkaar. Daarna ging iedereen weer zitten. 
Ondertussen was er een meisje van een jaar of 20 samen met haar broers binnengekomen. Ze was zo ongelofelijk dik, dat ze glansrijk door de voorverkiezing van: “De dikste dochter van Virginia” heen zou komen. Ik vreesde voor het meubilair toen ze gedrieën in de kerkbank schoven.  

Het koor kwam weer naar voren en zongen een paar ontroerende gospelsongs. Ze brachten daarmee de kerk en met name henzelf in vervoering. Niemand hield het droog op het podium. De songs raakte me ook. Tijdens het fietsen bleef ik ze zingen.

De route volgde weg 80 West en was prachtig. Dit is echt een mooi gebied. Aan het einde richting Breaks Interstate Park zaten nog een paar pittige klimmetjes. Oja, het weer was steeds beter geworden. Zonnig maar nog wel wat fris. Tenminste, totdat ik op de camping van het Statepark arriveerde. Nauwelijks had ik de tent naast die van Sharol opgezet of het begon weer te plenzen. Net op tijd. Na de bui kookten we samen. Totdat de regen ons weer in de tenten verdreef.      

Advertenties

Een gedachte over “22 mei Praise the Lord

Geef een reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s