3 juni Gras, roomboter, bier en bananen met pindakaas

Gisteravond hoorde ik gerommel aan mijn fietstassen. Ik schoot overeind pakte mijn hoofdlamp en ritste de tent open. Er was niets te zien bij de fiets, maar toen ik verder scheen met zag ik twee ogen opgloeien. Maar kon niet zien van welk beest ze waren. Het kwam mijn kant op. Ik maakte meer lawaai en ogen verdwenen. Uit voorzorg had ik mijn etenstas al aan een paal gehangen, zodat hij niet opnieuw zou worden geplunderd door hongerige beesten. 
De volgende morgen bleek alles heel te zijn. Ik fietste monter van de camping af. Het werd een redelijk vlakke en dus makkelijke rit van toch zo’n 100 km. Het stond de hele dag op regen. Het spetterde bijna aldoor. Maar het was nog zo warm dat je er niet nat van werd. Ook vandaag weer door het rustige boerenlandschap. Een beetje Noord Frankrijk. Later, nadat ik een stuk verkeerd had gefietst kwam ik op een drukke weg met veel vrachtwagens volgeladen met steenkool. 

Ik heb ontdekt dat een gazon het hoogtepunt is van de Amerikaanse tuinbeleving. De grote, of vaak enorme, tuinen om elk huis bestaan uit gras en nog eens gras. Oke, soms een enkele boom of een paar blommen, maar dan houdt het op. En in dit warme vochtige klimaat groeit alles hard. Grasmaaiers hoor je dus de hele dag. Niet van die handrollers. Dat is te vermoeiend. Het moet natuurlijk wel vanzelf gaan en je moet erop kunnen zitten. En ze vinden het prachtig dat maaien. Ze genieten. Het zou mij niet verbazen wanneer grasmaaien een Olympische sport zou worden in 2020.

 
Ik eindigde in de stad Chester. Hier bleek Popeye vandaan te komen, voor degene die deze stripfiguur nog hebben gekend. Bij een soort buurthuis mocht worden overnacht. Zoveel fietsers had ik nog niet eerder bij elkaar gezien. Mike, Allisa en Jane, waarmee ik al een paar dagen optrok. Maar ook een Israëlisch meisje (met wie ik het Palestijns – Israëlisch conflict nog even doornam) die samen fietste met twee wietrokende Amerikaanse jongens. En de twee meiden die ik gisteren even gezien had. Maar de bijzonderste van dit bonte gezelschap was de tengere vijftiger Andy. 20 jaar geleden overgekomen uit Engeland. Hij had verder niets dan zijn fiets met emmers als fietstassen, bijzondere spullen en een (leger)slaapzak waar je een tent van kon maken. Hij nam de Lewis en Clark-trail, een andere hele lange fietstocht. Bij voorkeur ’s nachts vanwege de hitte. Met hem ging ik naar de supermarkt. Hij hield van gezond eten. Maar alles moest goedkoop. Hij vertelde me wat ‘trics’ om voldoende voedingsstoffen binnen te krijgen. Doe wat gember en een ui in je bidon met water. Of maak van klaver, paardebloemen en nog iets wat tussen het gras groeit een salade. Buiten de supermarkt nam hij een paar happen van een pakje roomboter en demonstreerde hij hoe je een banaan moest eten. “Look at this” , zei hij. Hij sneed het steeltje ervan af en at de banaan met schil en al op . Met nog een lik pindakaas erbij, voor de smaak. Good nutricion boy!
Die avond speelde er in het dorpshuis een country-band. Ik zat onder overkapping en luisterde mee. De iets aangeschoten Jimmy kwam naar me toe met een biertje in zijn hand. Hij werkte in de gevangenis vlakbij de stad. Hij vond het eigenlijk niks. Maar je moest toch wat hier en verdiende redelijk. Er zaten voornamelijk moordenaars in die gevangenis. Velen hadden levenslang. In de Walmart vanmiddag kon je zo een wapen kopen, zag ik. Dat was volgens hem niet het probleem De meeste moorden worden gepleegd door de vele gangs in de steden. Niet hier op het platteland. “Jij komt uit Nederland, he. Waar ligt dat eigenlijk? “. “In Europa, naast Duitsland”, antwoorde ik. Hij keek me vragend aan. “Ik heb geen idee. Maar ja” , zei Jimmy: “Ik ben ook maar een simpele jongen uit Chester, Illinois”.  

Ik ging biertje halen in het buurthuis, wat toch een bar bleek te zijn. Het was net alsof ik in de Blues brothers film stapte. Een bar vol mannen en vrouwen met flesjes bier in de hand en een aantal getooid met witte cowboyhoeden. De band speelde. Er werd gedanst, gelachen en geschreeuwd. Op de TV naast de bar was een baseballwedstrijd gaande. Op aanraden van Steve, een beer van een kerel met een volle baard, bestelde ik een Lite bij bardame. Ze had een decolleté waarvan ik het einde niet kon zien. Het bier smaakte me prima. 

Andy met zijn fiets
een overkapte brug uit lang vervolgen tijden
Speciaal voor Bart een bijna net zo mooie Lutherse kerk als die van Purmerend

Advertenties

2 gedachtes over “3 juni Gras, roomboter, bier en bananen met pindakaas

  1. Hallo Willem, ik heb even heerlijk genoten van je reis verhalen, en de foto’s, het is lekker om te lezen. Je maak enorm veel mee, het weer is niet altijd best maar je bent en blijf optimistisch. Leuk ook dat je zoveel mensen ontmoet. Nog even en dan kan je met Freek fietsen ook weer leuk. Wij wensen je nog heel veel fiets plezier en we kijken weer uit naar je volgende verhalen.

    Like

Geef een reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s