15 Juni Weg 96

Ook vandaag dus wegnummer 96. Dit is, zeg maar de AC de Graafweg van Kansas en dan op zondagochtend. Het verkeer wat er rijdt zijn wel vaak grote vrachtwagens met veekarren, olietanks, combines en andere landbouwmachines op trailers. Uiteraard ook de nodige pick-up’s met, jawel: de grasmaaier. Het wijdse uitzicht was gelijk als gisteren.

Het werd een hete dag: ruim boven de 100 graden (40 Celcius). En dat was vroeg voor de tijd van het jaar. “Normaal gesproken” zei de man van de Baptisten hamburger organisatie gisteren “Dat zijn temperaturen die de volgende maand pas voorkomen”. Het viel ons mee om in te fietsen. Vanwege de flinke wind, al kwam deze nu meer van opzij dan van voren. Als je stil stond werd het pas heet.
Ook vandaag zaten we aan een prima cappuccino in een gekoeld café. Ook deze tent lag langs de doorgaande weg naast een benzinestation, de Subway en de Dollar General. Het zag er niet echt uitnodigend uit. Binnen hadden ze wel hun best gedaan, maar het doorgezakte systeemplafond deed mijn (ruimzittende) fietsbroek afzakken. Het is hier meestal niet zo sfeervol zoals in Europa. Oude gebouwen zijn hier nauwelijks en een leuk terras heb ik nog niet gezien. Efficiency is belangrijker dan sfeer. Neem nou al die drive-thru Fastfood restaurants. Handig en efficiënt, maar om nou in de auto gezellig te eten en sfeervol te noemen. Daarnaast eten Amerikanem ook veel meer buiten de deur dan Europeanen. En dan moet het ook wel een beetje snel, anders kost het teveel tijd.

In het plaatsje Leoti brachten we een bezoek aan het Museum Of The Great Plains. Het was een beetje een ratjetoe aan oude spullen. Ik sprak met de 93 jarige Ken Bishop, geruit Levi’s shirt en dito spijkerbroek. Hij woonde al zijn hele leven hier en had menig ratelslang gedood. Er hing een lijstje, waarin 100 ratels (het uiteinde van een deze slang) waren verzameld. Hij en zijn broer hadden ze allemaal gedood. We moesten uitkijken in de bermen van de weg. Daar zitten ze vaak. Ook was opa Ken een oorlogsveteraan, die krijgsgevangen was genomen in nazi-Duitsland, nadat het vliegtuig net bommen had gegooid boven het Ruhrgebied.

Op de eindbestemming Tribune na 122 km kreeg Jan Hendrik ook zijn eerste lekke band. We ontmoette bij het benzinestation Bob. Hij had last van de hitte en was even aan het bijtanken. Hij fietst de Trans America Bike race. Een race om zo snel mogelijk, zonder hulp van West naar Oost te fietsen over hetzelfde traject als ons. Ze doen dat in ongeveer 2,5 a 3 weken! Niet verder vertellen, maar ik had dus eigenlijk al lang thuis kunnen zijn.

Advertenties

2 gedachtes over “15 Juni Weg 96

  1. Die Trans Am bike racer was dat Bo Dudley? Ze zijn te volgen met een lifetracker.
    Trouwens, je hoeft je niet te schamen want zij gaan met de wind mee (en dit deel van de berg af)

    Like

Geef een reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s