2, 3, 4 juli de eindeloze prairie van Wyoming

Fietser zijn viezeriken. Ze zweten, rijden door de regen, wassen zich niet, dragen dagenlang dezelfde kleren en stinken. Er is geen woord van gelogen. De hygiëneregels worden ruimer geïnterpreteerd. Er is vaak in geen velden of wegen een douche te bekennen. En ook de fietsbroek uitwassen is lastig zonder water. Het blijft een beetje schipperen in dit gedeelte van het land met veel campings zonder water.

Deze dagen reden we door het noorden van Colorado en met name door de nieuwe staat Wyoming. Een ander landschap rolt voor ons uit. Op deze hoogvlakten uitgestrekte droge prairies en kale heuvels en bergen op de achtergrond. De wegen zijn lang en vooral rechtdoor. “Wat een wijdsheid”, denk ik. “Moker saai”, aldus Freek.

Op papier lijken dit makkelijke ritten. Het heuvelt wat en gaat voornamelijk licht naar beneden. Helaas vergaten we de factor wind. We hadden bijna continu windkracht 7 of 8 zij of tegen. En dat is vermoeiend. Ook moesten we op een stuk langs de Intersate 80 fietsen. Dat is fietsen op de vluchtstrook van de A9. Hoewel het zondag was waren er vrijwel alleen maar vrachtwagens te zien. De zondagsrust is in dit toch zo christelijk land een vreemd verschijnsel. Zo te zien heeft lijkt de God van de economie voorrang te krijgen.

Aan het einde van 2 juli belanden we in een heerlijke hete, welriekende zwavelbron in Saratoga. Daar knapt een mens van op na een dag wind en regen ontwijken. Daarna was ik zo rozig dat ik geen zin meer had in koken. We aten een hamburger in een tent waar Freek nog niet in mocht. Pas als je 21 bent mag je naar binnen, omdat ze alcoholische versnaperingen verkopen. Bij de hete bron hadden we Mark en Tracy en hun twee doeninge zoontjes ontmoet. Ze verbleven op een camping bij een klein meertje. We moesten naast ze staan. Aldus geschiedde. We kregen bij het kampvuur een biertje aangeboden. Ze hadden een paar jaar in Italië gewoond, maar moesten weer terug. Hij miste in Europa vooral de leegte en de ruigte van de wildernis, zoals je dat hier nog kent. ze hadden een grote raft waarmee ze zich over de rivieren laten zakken. Over natuur gesproken, ’s morgens zagen we een pelikaan over het meer vliegen.

Op 3 juli reden we naar de beloofde fietserscamping achter een café in het gehuchtje Lamont. De andere twee huizen leken ook niet bewoond en het café stortte bijna in elkaar. We moesten nog weer 18 km verder. Na 141 km kwamen we in Muddy Gap aan. De naam beloofde weinig goeds. Bij het benzinestation stond een vrachtwagen met draaiende motor en een caravan met een schuwe vrouw. Op een oud gebouwtje stond nog Motel. Maar zo te zien waren er al een tijd geen gasten meer geweest. “Daar kan je staan” , zei de chagrijnige vrouw, die net op het punt stond om naar de bewoonde wereld te rijden. Ze wees naar en berm tussen het benzinestation en een weg. “Zijn er douches of een toilet?” “Daar is een waterkraan” , zei ze en reed weg. We besloten om achter de schuur te gaan staan, vanwege de harde wind. In een openstaande schuur kookte ik in de luwte. De douche bestond uit gevulde bidons.

Hoe anders was de 4e juli. Onafhankelijkeidsdag. Wat goed gevierd wordt met parades, vuurwerk, live-bands en gezelligheid. Maar dan moet je niet in Muddy Gap zitten. We kwamen na een korte zeer winderige etappe aan bij een historisch Mormoons centrum. Een prachtig gebouw met een uitleg over de Historische trail die de Mormonen namen om naar Salt Lake city te komen rond 1850. Ook goudzoekers voor Californië en Oregan namen ook deze route. We konden daar op de camping verblijven. Aangezien we slechts twee blikken vreemd spul voor het diner hadden mee kunnen nemen bij het benzinestation, vroeg ik of er nog wat eten te koop was. We werden meteen uitgenodigd voor een barbecue met alle vrijwilligers van het centrum. Even later kwamen busladingen met kinderen uit Santa Fe. Die hier spelletjes deden en het Visitorscentrum bezochten. Morgen gaan ze een 16 km lopen over de voormalige trail met de handkarren, zoals ze die vroeger gebruikten. Daarbij moeten we een aantal keer de rivier oversteken. Een stukje Mormoonse geschiedenisles.

De barbeque was goed verzorgd en we werden met gejuich ontvangen. Tijdens het toetje met een taart in de vorm van de Amerikaanse vlag, kwam een Frans stel binnen die verdwaald waren op de Continental Divide mountainbike route. Ze aten ook mee. Het werd nog gezelliger toen even later er live muziek kwam en er gedanst werd. Freek sloeg bepaald geen slecht figuur bij deze squaredance. En zo werd onafhankelijkheidsdag in stijl afgesloten.

Advertenties

4 gedachtes over “2, 3, 4 juli de eindeloze prairie van Wyoming

    1. We hadden wat problemen met het blog. Maar die zijn hopelijk opgelost. Ik probeer Wim en Veronica nog te bereiken, zodat we die kunnen ontmoeten. Maar dat valt nog niet mee.
      Groetjes, Willem en Freek

      Like

  1. Het is nog steeds genieten, vooral dan het lezen van je verslagen aan deze kant van de oceaan, Willem! Voor jullie is het ook vaak afzien, naast het genieten als ik het zo lees …
    Nog veel plezierige (niet zulke mokersaaie) fietskilometers toegewenst!

    Marja

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s