5 Juli Een Mexicaan in een Indianenreservaat

Het blijkt toch niet handig om het Europese Magura oliegevulde topremsysteem te hebben. Amerikanen zijn er niet mee vertrouwd en dan wordt het moeilijk repareren. Ze gaan eigenlijk nooit stuk, behalve dan Freek zijn voorrem. In Lander hadden we twee fietsenzaken nodig om het provisorisch te laten repareren. We kregen zelfs een flesje olie mee voor onderweg. Op hoop van zegen. In de eerste winkel werden we door een billboard buiten het stadje gelokt met gratis icecream, WiFi en snelle reparatieservice. Er liepen bekende fiesters rond.

Een ‘mokersaaie’ rit werd het zeker niet. Integendeel. Na een spectaculair uitzicht volgde een heerlijke afdaling door een droog en uitgestrekt gebied met rotsen en bergen. Zelfs rode rotsen schoven voorbij. Op de achtergrond verschenen weer de besneeuwde bergtoppen. De wind was wat afgenomen, waardoor het een makkelijke rit werd.

Na in Lander de rem-, blog- en internetproblemen en tevens de voedselschaarste te hebben opgelost reden we door naar een camping 15 km verder. Dit bleek niet goed uit te pakken. Het verveloze reclamebord aan de weg deed al het ergste vermoeden. Bij de deur van het kantoor stond aangegeven dat de toiletten en douches niet werkten. “Effe Rijkhoff bellen”, dacht ik. We konden er niet terecht volgens de oudere eigenaresse. Ze hadden geen geld om de douches te maken. We zeiden dat we niet veel nodig hadden en of toch konden blijven. De vrouw vroeg het aan haar man. “No, no, no”, schreeuwde de man luid op de achtergrond. Hij kwam naar de deur. De magere man met een veel te grote bril liet zich even gaan. Het was duidelijk. We stonden voor de keuze: of 15 km terugfietsen naar het fraaie -gratis- citypark van Lander of doorrijden naar Fort Washakie, een plaatsje zonder voorzieningen in een Indianereservaat. Om het lot te tarten reden we door. We vroegen daar in nieuw supermarktje, naar een plek om onze tenten op te zetten. We werden een richting opgestuurt. Maar kwamen daarbij langs een smoeselig Mexicaans restaurantje met een groot groen grasveld. Ik vroeg aan de slecht Engelssprekende Mexicaan of we konden eten en onze tent mochten opzetten in zijn tuin. Ik moest het eerst maar vragen aan de buurvrouw die de eigenaresse was van zijn pandje. Die vond het geen probleem. We bestelden tot twee keer toe het ‘speciale’ dagmenu met Taco’s. We hadden nogal trek (Geen honger, dat hebben de kindjes in Afrika, is mij geleerd). We konden ons nog wat wassen in zijn toilet. Daarbij kregen we speciale uitleg. De kraan moesten we bedienden onder de wasbak, anders bleef het lekken. Met de buikjes rond en de haartjes nog nat kropen we in de slaapzak.

Advertenties

4 gedachtes over “5 Juli Een Mexicaan in een Indianenreservaat

  1. Afgelopen zondag de website doorgekregen van Marja, begonnen met lezen en niet meer gestopt. Wat een indrukwekkende tocht en wat een mooie verhalen!! Ik blijf jullie volgen. Heel veel plezier en succes! Groetjes Jeannine

    Like

Geef een reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s