11 en 12 juli Tijd voor Montana

Net voordat we gisteren in West Yellowstone arriveerden waren we in een nieuwe staat gekomen: Montana. Het was deze dagen vooral koud, vrij ongewoon voor hier. En het stond naar regen. Wanneer des morgens de regen op je tent hoort en het koud is, dan denk je weer aan gezellige brandende houtkachel thuis en wordt opstaan wat lastiger.

De eerste morgen had ik moeite om de haringen van de tent in het zakje te doen, voordat ik het wist zou ik mijn bijna bevroren vingers erbij stoppen.

Ook Montana is weer leeg en uitgestrekt. Weinig plaatsjes en wat er aan dorpen is stelt niet veel voor. De natuur is daarentegen weer bijzonder. Zo kwamen we langs het Earthquake lake. Dit was ontstaan door een aardbeving in 1959. 28 mensen vonden daarbij de dood, maar het meer is prachtig. 

Ik bestelde een koffie bij een camping met een klein winkeltje langs de route. Dit was echter zoveel dat we er gemakkelijk twee mokken mee vulden. We stuiten op een volgende groep georganiseerde fietsers. Met alle losse solo fietsers is inmiddels een aardige groep onderweg naar het westen.

De eerste dag reden we de kilometers gemakkelijk weg. De weg ging licht naar beneden en de wind hadden we in de rug. We vlogen naar de eindbestemming Ennis toe. Op de eenvoudige viscamping, fraai gelegen aan de Madisonrivier stonden we naast een vreemde vrucht in oude, vieze camouflage kleren gehuld. Een capuchon en een smoezelige baard. Hij groette ons niet. Hij had een oude caravan en pick up truck, en een hond die hij afblafte. Die gaat hier straks nog een aanslag plegen, dachten we. Daartegenover stond een geïnteresseerde familie van vijftigers. We kregen water van ze, want dat ontbrak ook op deze camping en ze nodigde ons uit bij hun kampvuur. Freek dook in zijn tent, maar ik dronk een Bud light biertje mee. Het werd een amusante ontmoeting. Allereerst moest worden uitgelegd waar Nederland nu eigenlijk lag. Beginnend bij Finland, want daar lagen hun roots. Toen de aanstaande Amerikaanse verkiezingen aan bod kwam werd het helemaal hilarisch. Er steeg een gebrul op. Het was een schande die Trump. “Zie je die motherf* al met Poetin onderhandelen?” Ik besloot even later op te stappen en werd naar mijn tent begeleidt door de vrouw die ons had uitgenodigd. Ze vroeg bij de tent aangekomen: “Zeg ben je eh getrouwd? Oh, laat dan maar”.

De tweede dag was wat warmer en we kwamen, na een stevige klim, door Nevada city. Een museumdorpje overgebleven uit de vroegere goudkoortstijd, zo’n 120 jaar geleden. Tot zover gaat de geschiedenis hier in het Westen. Behalve natuurlijk van de Indianen, maar daar is niet zoveel tastbaars van. De Goldrush had vele mensen in korte tijd aangetrokken. Er stonden machines en huizen, saloons en dergelijke, zoals wij die kennen uit de Westerns. Ook de omgeving was zo weggelopen uit The Good, the Bad and the Ugly. Of was deze film opgenomen in Italië? In gedachten hoorde ik orkest Irene de beroemde muziek al spelen.

Op de bergen lag wat verse sneeuw, die de afgelopen dagen gevallen was. Na een pittige rit van 122 km reden we Dillion in, net voordat de regen ons te oppakken had. We stonden op een, normaal gesproken, dure KOA camping. Maar er waren nu zoveel fietsers dat ze het gezellige tarief van $3,- p.p. berekenden. Bij een overkapping naast een aanhangwagen speelde twee muzikanten, voor 5 omstanders, aardige countrymuziek.


Earthquake lake

Advertenties

2 gedachtes over “11 en 12 juli Tijd voor Montana

Geef een reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s