14 Juli Naar de Bananenbelt

Terwijl de Fransen dachten vandaag een feestdag te hebben en mijn ouders 50 jaar getrouwd zijn (gefeliciteerd!), beklimmen Freek en ik de Chief Josephpass. Het is een pracht van een pas. Gelijkmatig omhoog, dennenbomen, rondom bergen, riviertje, mooi zonnetje, niet te warm, niet te koud en goed asfalt. We kwamen hierdoor even in de staat Idaho, om meteen weer terug naar Montana te gaan. Er volgde een geweldige lekkere lange afdaling. We stoven naar beneden. Schreef ik gisteren nog over fietshelm. Onderweg lag Carla, een van de georganiseerde fietsers in de kant. Het zag er slecht uit, maar het bleek achteraf gelukkig mee te vallen. Maar de ambulance moest er aan te pas komen.

Vanmorgen vroeg stond het ijs op de tent. Het vroor. Volgens een wielrenner die we onderweg spraken was dit het koudste gebied van de USA. Het lag hoog en de koude van de omringende bergen viel in het dal. We reden vandaag naar Hamilton wat weer een van de warmste gebieden van Montana was en daarom de ‘Bananabelt’ genoemd werd. Oh, oh, oh wat een tegenstellingen allemaal.

We pakten over een stuk een alternatieve route over gravelwegen, die goed te fietsen waren en ook nog eens lekker rustig. Wij fietsen meestal hier in het Westen over de doorgaande wegen. Andere wegen zijn er bijna niet. Dat is niet altijd even prettig. De auto’s rijden langs je met flinke snelheid en je hebt er altijd rekening mee te houden. Los nog van het geluid. Er rijden veel pick up trucks, met dikke motoren, die meer herrie dan snelheid maken. En vaak dikke zwarte wolken uitlaatgassen uitbraken. Uche, uche. Net of ze verkeerd hebben getankt. Ook veel vrachtverkeer met bomen, kolen (gien rode of Denen, maar steenkool). Ook complete huizen gaan voorbij of in Kansas zelfs hele windmolens.

We eindigde dus in Hamilton, waar we bij de supermarkt maar bananen haalden. Ook konden we Freek zijn zadelpen laten vervangen in een fietsenzaak, die eigenlijk al dicht was. Zijn zadel kantelde steeds verder naar achteren. Wat niet bevordelijk is voor de tweede en derde rugwervel. We kwamen Rens weer tegen en stonden samen op het “Zwarte konijn RV-park”.

Advertenties

Geef een reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s