16 Juli Lolo, helemaal zo gek nog niet

We braken onze tentjes op in de voortuin van Bruce. Er kwam een man aangereden. Hij haalde een contrabas uit de auto voor een repetitie van hun Jazzband in de kamer waar nog enkele fietsers lagen te pitten. Da’s pas lekker wakker worden. We wachtten het niet af en reden Missoula uit.

WiFi zoeken is inmiddels een tweede natuur geworden. Het thuisfront verdient ook aandacht en dit blog moet worden geüpload. Handige plekken zijn de bekende fastfood restaurants, maar die zijn in de ‘middle of nowhere’ nooit aanwezig. Winkels, benzinestations, Visitorscentra en campings zijn andere opties. Dan is het de kunst om het wachtwoord te krijgen en vervolgens is het spannend of het wel werkt. Vaak is de verbinding zo bedroevend dat je na het laden van een internetpagina al een bak koffie verder bent.

Vanuit Missoula reden we terug naar naar Lolo, waar de route verder ging. Het werd meteen mooi. We reden langs een riviertje tussen de dicht beboste bergen door. Er was ook een gedeelte waar een bosbrand had gewoed. Er waren daarbij een paar huizen in vlammen ingegaan. Alleen de schoorsteen stond nog fier overeind. De weg steeg licht om aan het einde na een stevige klim te eindigen in de Lolopass. We reden Idaho in en het werd meteen een uurtje vroeger. Lolo associeer ik eerder met een Braziliaanse schone dan met deze hoge pas. What goes up must go down en er volgde een gave afdaling als beloning. Luidkeels een voor de handliggende variant op de klassieker van de Kinks: Lola, zingend.

Onderweg kwamen we Kate tegen. Zij had de eerste TransAm in 1976 gereden. Ze was daar, na 40 jaar, nog erg enthousiast over. Er was toen veel minder verkeer en de spullen waren lang niet zo goed als nu. Ze had tranen in haar ogen toen ze het had gehaald. Het had haar leven verandert. 

We konden in Powell bij een Lodge, annex benzinestation en miniwinkeltje staan. Rens was inmiddels ook gearriveerd en nog twee andere fietsers. Een fietser was de TransAm zat en wilde dat hij al bij het eindpunt was. Moet je het van je vrouw doen?

De prachtige douchegelegenheid rook zo heerlijk naar grenenhout dat ik bijna thuis thuis stond te douchen. En dat moment komt steeds dichterbij.

Advertenties

2 gedachtes over “16 Juli Lolo, helemaal zo gek nog niet

  1. Ha Willem, je hebt je 49e in elk geval goed gevierd.
    Het schiet al lekker op. Nog zo’n 900 km als ik Astoria als eindbestemming aan de Pacific reken.
    Gaan jullie zover of wordt Portland de eind bestemming?

    Like

    1. We gaan eerst naar Astoria en daarna fietsen we naar Portland en vliegen daar vandaan terug. Een nicht van mij woont in Portland. Daar gaan we langs.

      Like

Geef een reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s