18 juli De zwarte beer

Er was eens een jonge zwarte beer. Hij had net zijn moeder verlaten. Hij was immers al groot en sterk en kon zijn eigen boontjes wel doppen. Nou ja, boontjes doppen. Dat is wel teveel gevraagd voor een beer. Zijn eigen eten vergaren. In het bos of misschien bij die vreemde wezens die in herriemachines voorbijgaan en voedsel in grote bakken buiten zetten. Dat eten is dus voor mij. That’s easy. Maar wat zie ik nu? Twee mannen op de fiets? Alle honingpotten nog aan toe. Wegwezen!!! De jonge zwarte beer verdween tussen de bomen. Niemand had ooit nog iets van hem vernomen.

Het leek inderdaad een sprookje, maar wij zagen eindelijk een zwarte beer, door het graanveld rennen midden in een landbouwgebied. Vreemde plek, maar wel gaaf!

Het werd een bijzondere dag. Bijna meteen moest er de pittigste helling tot nu toe worden beklommen. Met schitterende uitzichten. Daarna zagen we de beer en na de tweede beklimming door een bosgebied volgde een fenomenale afdaling over The Old 95. Het kon niet beter: haarspeldbochten, geen grind, geen verkeer en lekker steil. Met ook nog eens een mooi uitzicht op het dorre dal, waar eens de Indianen en blanken vochten. We doken naar beneden en kwamen bij een cafeetje tot stilstand. Eerst maar eens een colaatje om bij te komen. We moesten daarna nog 40 kilometer en kregen te maken met een vervelende stevige tegenwind die door het smalle dal blies. De drukke highway 95 kronkelde langs de vrij brede Salmon river. We werden omringd door bergen met dor gras en het Tubleweed rolde over de weg. Een prachtige weg. Na een tijdje kreeg ik mijn vierde lekke band. Er ligt op het stukje langs de weg, waar wij geacht worden op te fietsen, vaak zoveel troep. Dan is het gemakkelijk om lek te rijden. Bouten, moeren, hout, glas, delen van autobanden, blikjes en gisteren een aantal splinternieuwe T-shirts van het merk Harley Davidson, met het prijskaartje er nog aan. We hebben ze maar meegenomen als mogelijk ruilobject.

Bij het verkrijgen van de lekke band zei ik een heel lelijk woord. Ik fikste de band en toen we weer reden was de wind opeens 180 graden gedraaid. We hadden opeens strak voor de wind. Er wordt daarboven wel degelijk naar je geluisterd!

Op de camping in Riggins aangekomen waaide de tent bijna weg. De tentplekken hadden een prachtig uitzicht op de rivier, maar wel vol in de wind. We aten maar wat Junkfood in het dit toeristische dorpje, omdat ik het erg laat vond om nog te gaan koken. Na het passeren van een rivier waren we weer terug bij de Mountaintimezone en was het weer een uur later. Eergisteren kwamen we al in de volgende tijdzone en nu dus weer terug. Snap je het nog?

Advertenties

2 gedachtes over “18 juli De zwarte beer

Geef een reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s