24 juli I see a red mountain and I want to paint it…

Reizen met louter mannen heeft zo zijn voordelen. Het schiet wat meer op ’s morgens. Je trekt gewoon wat aan, zonder je af te vragen of het al in de was moet. Vragen als: “Zal ik mijn roze truitje of mijn blauwe aantrekken” en “Gaat het wel goed met die benzinebrander, ik vind het zo eng” zijn niet aan de orde. Ook: “Vindt je dat ik een dikke kont heb in deze broek” hoef je niet ontkennend te beantwoorden.

Het werd een hete dag. Maar wel weer een bijzonder mooie. De tocht voerde eerst door een breed dal en de weg ging hoofdzakelijk lekker naar beneden. Dat was makkelijke kilometers maken. Daarna kwamen we door Picture Gorge. Een fotogenieke kloof met rechte steile wanden en een glinsterend riviertje naast de kronkelige weg. Daarna begon de 45 km lange klim naar de Keyes Creek summit. Het werd heter en heter. Stom dat we waren om de niet de extra literfles met water te vullen. Voorzichtige slokjes namen we uit de bidons, om water te sparen. Een paar kilometer voor de top stopten we onder de enige boom in de wijde omtrek. Mijn tong plakte aan mijn gehemelte vast: “De regenpakken kunnen nu wel uit”, wist ik er nog net uit te brengen. Freek kon niets meer zeggen, maar zijn knieën knikten (FdJ). Bij de 10 km lange afdaling was alles weer vergeten. We zoefden naar beneden met een hogere snelheid dan toegestaan binnen de bebouwde kom.
In Mitchell zouden we in het citypark slapen, maar in de dorpswinkel kregen we te horen dat we ook in het nieuwe Bike hostel terecht konden, die in de oude kerk (1941) gevestigd was. Dat klonk veelbelovend. In de slaapzaal stonden bekende fietsen. Ik ontmoette daar Keely, Chelsea en het Israëlische meisje Anjana wederom. Dat was leuk weerzien. Ik had ze ruim een maand niet gezien. Het bikehostel was voorzien van een prima keuken en veel spullen en eten. Het werd gerund door een domineesechtpaar van de Pinkstergemeente. We mochten douchen bij hun thuis en ’s avond gingen we in twee auto’s met alle gasten naar de Painted Hills. Kale rode bergen die prachtig kleurden in de ondergaande zon.

In het hostel was ook een oudere Duitse wereldfietser met mooie verhalen over zijn tochten door Namibië, Koerdistan en centraal Azië. En zo verliep de dag weer heel anders dan we dachten. Heerlijk!

Nu te koop in Oregon: de Oosterdel rietsigaar met de smaak van vroeger. Premium Quality
Picture canyon
Eindelijk een cola!
Painted hills

Advertenties

4 gedachtes over “24 juli I see a red mountain and I want to paint it…

  1. Beste Willem en Freek, indrukwekkende verhalen allemaal. Prachtig, wat een reis. Goede tijd verder met elkaar. Hartelijke groet Henk Schoemaker, Andijk.

    Like

  2. Hoi Willem en Freek, het blijft onwijs leuk te lezen over jullie fietsavonturen. Wat een ervaring! Waarschijnlijk kun je je niet voorstellen dat je straks weer gewoon thuis en in Opmeer rondloopt. (Denk daar dan ook nog maar even niet aan :-))
    Groet, Anja

    Like

Geef een reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s