3 Augustus De laatste officiële miles

Duurzame energie moet je hier met een spaarlampje zoeken. Zonnepanelen ben ik nauwelijks tegengekomen en een windmolen is ook een zeldzaamheid. Het potentieel is enorm. De vlaktes in Wyoming, waar wij flinke tegenwind hadden, lijken uitermate geschikt voor windenergie. Ook Kansas leent zich hier prima voor. Maar de steenkolen en het schaliegas zijn goedkoop en de belangen van de fossiele industrie lijken bij de politici in goede handen. Immers: Wiens brood men eet, diens mond men spreekt.

Deze dag werden de laatste kilometers van de kaart gefietst. Aan de reacties te lezen denkt iedereen dat we er al zijn, maar Astoria is toch echt pas het eindpunt van de TransAm. Maar voordat het zo ver was namen we vanmorgen, niet al te vroeg afscheid van de complete familie Dieringer, waarvan een deel nog in pyjama rondbanjerde. Het was een leuk en luxe verblijf geweest. Nu maar weer aan de bak. De tocht langs de kust werd hoofdzakelijk verreden langs de drukke Highway 101. Waar we nog even lekker op de pedalen moesten om wat hoogtemeters te maken. De kust blijft mooi, al kwamen we ook door een aantal Egmond aan Zeeën. Eenmaal van de kust af reden we over de rustige en fraaie Lewis & Clarkroad. Vernoemd naar de beide ontdekkingsreizigers, die het Westen in kaart hebben gebracht. Niet alleen de wegen, maar ook de school, restaurant, fitnesshal, boerderij, enzovoort, enzovoort wordt naar ze vernoemd in heel Oregon.

In Astoria stopten we bij het Colombia rivier en Maritieme museum. Het officiële einde. Daarna reden we over een filmische brug naar de overkant van de Columbiarivier voor een camping. Die onlangs genomineerd is voor lelijkste RV-park van de staat Washington. Een terechte nominatie wat ons betreft. Bijna in een drukke weg gelegen en vol met bouwvallige caravans die hier langzaam wegrotten en een vies badhok. Washington overigens is weer een nieuwe staat die we nu nog even meepakken.

Op de camping sprak ik met Manuel, een oudere man van Peutoricaanse afkomst. Hij woonde hier een paar maanden per jaar in zijn rommelige caravan samen met Boogie zijn katje, die hem overal volgde. Victor, een wat schuwe Mexicaan woonde ook bij hem. Zo deelden ze samen de kosten. Manuel werkte in Astoria in een visconservenfabriek. Een aardige vent die ons een blikje Budweiser aanbood, waar we geen nee tegen zeiden. Hij zuchtte toen hij over zijn vrouw begon. Ze waren nog wel getrouwd, maar hij zag haar weinig. Geen sex meer. Het ging altijd over geld met haar.

Advertenties

Geef een reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s