4 Augustus Onderweg op de Lewis and Clarktrail

Het bijzondere is dat de Verenigde Staten ongeveer als enige land ter wereld nog het imperiale meetstelsel heeft. Afstanden zijn in mijlen, inhoudsmaten in pints, temperatuur in Farhenheit en gewichten in pounds. In de supermarkten blijft het gokken, maar met name de afstanden is het de hele dag: ‘rekenen je eh rot’. Op de routekaart staan namelijk mijlen, maar hoeveel kilometer moeten we nu nog? Een mijl is 1,61 km en dat rekent ook niet echt makkelijk. Begin van de jaren 70 is een serieuze poging gedaan om ook het metrische stelsel toe te passen. Maar dat is niet doorgevoerd. Men was kennelijk te druk bezig om Nixon af te zetten als president.

Wij reden weer terug van Washington naar Oregon over de 7 kilometer (4,35 mile) lange Astoriabrug. En doken daarna in onze favoriete koffietent om een slaapplaatsen te regelen voor de eindbestemming Portland. We fietsten daarna langs de Colombia rivier over de Lewis and Clarktrail. De weg was best mooi, maar helaas weer erg druk. Het is weer bossig, met landbouw, een enkel stadjeen licht heuvelig. Je geniet toch minder, wanneer het verkeer langs je raast. Gelukkig ging de route ook langs rustiger wegen, waarbij je weer naast elkaar kan fietsen. Het werd steeds warmer toen we meer het binnenland in reden. We reden tot aan Rainier en zette de tent op een fraai gelegen camping. Freek ritselde voor zichzelf een hamburger, toen hij bij een Highschool wat drinken wilde kopen voor bij het avondeten. Hij bleek in de rij te staan voor een schoolmaaltijd.

Vele Amerikanen bezitten meerdere auto’s. Een voor de man, een voor moeder de vrouw, een voor ieder kind boven de 16 en dan vaak ook nog een pick-up truck. Deze laatste schijnt onmisbaar te zijn voor het onderhouden van de tuin, het vervoeren van de grasmaaier en de caravan. Het is echt een mannending, zo’n truck. Dikke, hoge wielen, een zware 8 cilindermotor van minstens 5,7 liter en een zwaar grommend geluid. Wanneer je bij het stoplicht optrekt ben je al een gallon (3,78 liter) kwijt. Ik ben misschien jaloers op deze monsters en ga er een bestellen. Wij hebben thuis ook een flinke achtertuin en een (hand)grasmaaier. En niet alles past in het Daihatsu’tje. Dus zie je me straks in Langedijk rondrijden in een Toyota Tacoma SRS V6: niet schrikken. Nu alleen nog even informeren of er ook een elektrische variant is.

Houtboten op de Columbia rivier
Schat, ik vind deze rode wel leuk. Jij ook?

Advertenties

Geef een reactie!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s